Racja...

    

>>>

Nie ważne kto z nas ma rację, istotne jest, czy jesteśmy w stanie szanować się, mimo różnych punktów widzenia tej samej kwestii.

>>>

© ChP

A może przekonasz się sam?

    

>>>

Rzeczywistość, w której żyjemy, zdominowana jest przez pseudo prawdę, przez programowane reakcje, złudne pojęcie szczęścia, miłości, pokoju, rzeczywistość wypełniona ignorancją do ponadczasowych wartości, w efekcie objawiając się "ślepotą sumienia". Nie można zatem dziwić się, że ludzie akceptują to co złe, a nie akceptują tego, co leży u podstaw człowieczeństwa, tłumacząc się ograniczeniem swobód lub naruszeniem uczuć we wszystkich możliwych aspektach. Choć wiele ludzkich zachowań i reakcji temu przeczy, nie należy być po przez to zwiedzonym, wysuwając wniosek, że ludzkość zmierza do czegoś dobrego.
Wszyscy jesteśmy stworzeniem. Wychodząc z takiego założenia, musi istnieć zatem Stwórca. Powszechnie uznaje się, że On istnieje i jest dobry. Możemy zatem założyć, lub stwierdzić, że każdy może nosić w sobie przejawy dobra. Aby jednak całe życie oprzeć na fundamencie Stwórcy, być dobrym i nieść dobro innym, człowiek musi "obudzić się ze snu", w jakim znaczna część ludzkości funkcjonuje i "zmartwychwstać do nowego życia" opartego na tym, co Jezus Chrystus ponad dwa tysiące lat temu mówił, jego apostołowie i wielu współczesnych znanych i mniej znanych postaci. Czy takie życie musi być - jak mawiają co niektórzy - przestarzałe lub zabobonne i nieaktualne? A może paradoksalnie prawdziwe szczęście jest tam, gdzie coraz mniejsze rzesze chcą szukać?

Moment zachwytu spełnieniem wszystkiego?

    

>>>

Kiedy czytam - mam żonę mogę umierać osiągnąłem wszystko, to napawa mnie myśl, że stereotypowe, zaprogramowane cele w umysłach ludzkich, przejmują kontrolę nad wieloma, bo choć metaforycznie, to wypowiadający przecież utożsamia się wypowiadanymi słowami - chyba, że rzuca od tak, na wiatr.
Czyż nie byłoby trafniej, rozsądniej, lepiej, dostrzegać więcej, niż to, co jest w zasięgu wzroku? - "Istnieją lornetki, teleskopy" - można dostrzegać znacznie więcej, spoglądać dalej, widzieć wyraźniej. Można chyba mieć większe cele i żyć ze wspólnymi wizjami, już nie indywidualnymi, a jednak nieprzeciętnymi, wybiegającymi poza chwilowe uniesienia.
Jeśli kogokolwiek szczyt spełnienia to "jedno ciało" - z małżonką lub małżonkiem, to czy nie za nisko wymierzone są to cele? Czyż nie ma nic atrakcyjniejszego i nieprzeciętnego niż moment zachwytu?

>>>

© ChP

Zamordyzm europejskiej kultury

    

>>>

To, co obecnie obserwuję to "zamordyzm europejskiej kultury" - jaka by ona nie była, i to niechlubnie za przyzwoleniem lub celowo - co jeszcze bardziej jest upokarzające, nieudolnie sterujących liderów europejskich, działających umyślnie lub nieświadomie - a to jeszcze bardziej pogrąża tych ludzi, na szkodę Europy jak i swoją własną, a tym bardziej na swoich potomnych.
Absurdalne zachowania, albo są dowodem na totalną kontrolę przez osobników z cienia, którym nie chcą przeciwstawić się elity, lub nie mają ku temu mocy, bądź są zwyczajnie kupione lub zastraszone. A może to dowód na zjawisko "zaciemnionych umysłów", lub co gorsza na lekceważący stosunek do życia, jako wartości objawionej w żywej istocie. Może to sugerować wniosek dość kontrowersyjny. UE powinna przestać istnieć, a kraje o zbliżonych interesach, kulturach i celach powinny rozwijać ścisłą kooperacje i stworzyć osobną "unię koopracyjną" oraz silną linię obrony przed sztucznymi, mocarstwiwymi zapędami wszelkiej maści tworów, jakim było m.in: cesarstwo rzymskie, związek sowiecki czy do jakiego pretenduje obecnie UE.

>>>

© ChP